Ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ έχει αποδεκατίσει, χωρίς κανέναν ενδοιασμό, τους διπλωμάτες καριέρας, προκρίνοντας αντ' αυτού πολιτικούς διορισμούς και απεσταλμένους της επιλογής του. Πολλά από αυτά τα πρόσωπα είναι μακροχρόνιοι φίλοι και επιχειρηματικοί του συνεργάτες. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό.
Του Michael Rubin για τον Washington Examiner
Μετάφραση CosmoStatus
Ορισμένοι διπλωμάτες καριέρας του Στέιτ Ντιπάρτμεντ διαμαρτύρονται υπερβολικά —υποκρινόμενοι ηθική αγανάκτηση— ισχυριζόμενοι ότι η υπηρεσία τους βρισκόταν ανέκαθεν υπεράνω της πολιτικής, ενώ πολλοί από τους ίδιους ανθρώπους διέρρεαν συστηματικά πληροφορίες προκειμένου να υπονομεύσουν πρωτοβουλίες με τις οποίες οι ίδιοι διαφωνούσαν προσωπικά.
Ο Τομ Μπάρακ, πρεσβευτής του Τραμπ στην Τουρκία και απεσταλμένος του για τη Συρία, το Ιράκ και, κατά περιπτώσεις, τον Λίβανο, συγκαταλέγεται μεταξύ των πιο επιδραστικών συνεργατών του. Ακόμη και οι επικριτές του Μπάρακ αναγνωρίζουν ότι, σχεδόν μόνος του, αναμόρφωσε την πολιτική των ΗΠΑ στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή, προς όφελος της Τουρκίας.
Ο Μπάρακ υπήρξε ένθερμος υποστηρικτής της πώλησης μαχητικών αεροσκαφών F-35 στην Τουρκία, καθώς και της απαλλαγής της χώρας από τις κυρώσεις για την αγορά του ρωσικού συστήματος αεράμυνας S-400. Μάλιστα έχει υποβαθμίσει πάρα πολύ τις ενέργειες εθνοκάθαρσης της Τουρκίας στη Συρία όσο και τις παραβιάσεις της Ελληνικής κυριαρχίας. Οι επικριτές του, τόσο στην Τουρκία όσο και στις Ηνωμένες Πολιτείες, ισχυρίζονται ότι χρησιμοποίησε τη θέση του για να πλουτίσει.
Σε κάθε περίπτωση, η σύγχυση σχετικά με την προέλευση της πολιτικής αναπαράγει τις χειρότερες πτυχές της θητείας της Υπουργού Εξωτερικών Χίλαρι Κλίντον, κατά την οποία ξένοι αξιωματούχοι πίστευαν ότι η πρόσβαση προϋπέθετε οικονομικές συνεισφορές στο Ίδρυμα Κλίντον — μια λογική του τύπου «πληρώνεις για να έχεις πρόσβαση» (pay-to-play). Αν και ο Τραμπ και ο Μπάρακ μπορούν να επικαλεστούν τα ηθικά παραπτώματα της Κλίντον ως προηγούμενο, τα ερωτήματα γύρω από την προέλευση της πολιτικής έναντι της Τουρκίας υπονομεύουν την αξιοπιστία των ΗΠΑ, όχι μόνο στην Ανατολική Μεσόγειο αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο.
Ο Μπάρακ, βέβαια, ίσως πιστεύει ειλικρινά ότι η Ουάσιγκτον θα πρέπει να βασιστεί στην Άγκυρα ως πληρεξούσιο (proxy) για την υπεράσπιση των συμφερόντων ασφαλείας των ΗΠΑ στην περιοχή. Το πρόβλημα με μια τέτοια θέση είναι ότι η Τουρκία σήμερα στηρίζει ορισμένες από τις χειρότερες σουνιτικές τρομοκρατικές οργανώσεις, από τη Γάζα μέχρι τη Λιβύη. Ο Μπάρακ φαίνεται να πιστεύει ότι μια περιφερειακή ισορροπία μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ μπορεί να δημιουργήσει επαρκή σταθερότητα, ώστε να επιτρέψει στις ΗΠΑ να αποχωρήσουν από την περιοχή.
Σας θυμίζει κάτι; Πρόκειται για μια επανάληψη της θεωρίας του Προέδρου Μπαράκ Ομπάμα, σύμφωνα με την οποία η ειρήνη στη Μέση Ανατολή απαιτούσε μια ισορροπία μεταξύ Ισραήλ και Ιράν. Η κεντρική λογική του Κοινού Συνολικού Σχεδίου Δράσης —της πυρηνικής συμφωνίας του 2015— βασιζόταν στην ιδέα ότι η έξοδος του Ιράν από την απομόνωση θα δημιουργούσε σταθερότητα, αναπαράγοντας το δόγμα της «αμοιβαία εξασφαλισμένης καταστροφής» σε περιφερειακό επίπεδο.
Αυτό που απέτυχε να κατανοήσει ο Ομπάμα ήταν ότι η ιδεολογία που τροφοδοτούσε το μίσος της Ισλαμικής Δημοκρατίας καθιστούσε τη σταθερότητα αδύνατη. Η άρση των κυρώσεων και η ενθάρρυνση των επενδύσεων επέτρεψαν απλώς στους Φρουρούς της Επανάστασης να γεμίσουν ξανά τα ταμεία τους, να ενισχύσουν τους πολέμους δι’ αντιπροσώπων και να δώσουν νέα ώθηση στα προγράμματα πυραύλων και μη επανδρωμένων αεροσκαφών τους. Μέσα σε μία δεκαετία, η περιοχή βίωσε έναν μεγάλο πόλεμο.
Η επιθυμία του Τομ Μπάρακ να μετατρέψει την Τουρκία στη μοναδική δύναμη που θα είναι ικανή να εξισορροπήσει την ισχύ του Ισραήλ, είναι πιθανό να ακολουθήσει την ίδια πορεία. Ο Μπάρακ ίσως βλέπει τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ως σύμμαχο, αλλά ο Τούρκος ηγέτης είναι ένας ιδεολόγος, εξίσου αφοσιωμένος στην οικοδόμηση της τουρκικής στρατιωτικής βιομηχανίας, στην ανάπτυξη πυρηνικής ισχύος και στην καταστροφή του Ισραήλ, όσο ήταν και ο εκλιπών ανώτατος ηγέτης του Ιράν, Αλί Χαμενεΐ.
Οι ενέργειες του Τομ Μπάρακ, οι προσπάθειές του να βοηθήσει την Τουρκία να παρακάμψει τις κυρώσεις, καθώς και η εμμονική προώθηση των αυτοκρατορικών φιλοδοξιών της Τουρκίας, τυγχάνουν της προφανούς στήριξης του Ντόναλντ Τραμπ και θα καταλήξουν να επισκιάσουν την κληρονομιά του Τραμπ στην περιοχή. Όπως ακριβώς κάθε συνετός ιστορικός εντοπίζει τη ρίζα του σημερινού πολέμου στις αποφάσεις του Ομπάμα και των Υπουργών Εξωτερικών του, έτσι και οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής, μια δεκαετία από σήμερα, θα αντιληφθούν ότι οι ρίζες μιας μελλοντικής σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή βρίσκονται στις αφελείς και εσφαλμένες πολιτικές που προώθησε ο Πρέσβης και Ειδικός Απεσταλμένος Τομ Μπάρακ, εξ ονόματος του Ντόναλντ Τραμπ.
Αναπαραγωγή του άρθρου μπορεί να γίνει μόνο με ευδιάκριτη αναφορά στην πηγή CosmoStatus και χρήση live link
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου