Γιατί η Ελλάδα εξοπλίζει (στρατιωτικοποιεί) τα νησιά του Αιγαίου;

Τα τελευταία χρόνια το καθημερινό αφήγημα της Τουρκίας περιλαμβάνει την «στρατιωτικοποίηση» των νησιών του Αιγαίου, δήθεν κατά παράβαση των Συνθηκών.

Σε ποιες όμως Συνθήκες αναφέρεται η Τουρκία; Παραβιάζει πράγματι αυτές τις Συνθήκες η Ελλάδα;

Το καθεστώς περιορισμού στρατευμάτων ή αποστρατιωτικοποίησης σε ορισμένα νησιά του Αιγαίου, προβλέπεται κυρίως από τη Συνθήκη της Λωζάνης του 1923 και τη Συνθήκη Ειρήνης των Παρισίων του 1947. 

Συνθήκη της Λωζάνης 
- Λέσβος, Χίος, Σάμος και Ικαρία: Σύμφωνα με το Άρθρο 13, η Ελλάδα ανέλαβε την υποχρέωση να μην εγκαταστήσει ναυτικές βάσεις και οχυρώσεις σε αυτά τα νησιά. Επιτρέπεται μόνο η παρουσία της συνήθους φρουράς και της αστυνομίας.
- Λήμνος και Σαμοθράκη: Αρχικά προβλεπόταν αποστρατικοποίηση της Λήμνου και της Σαμοθράκης, καθώς και για τα Τουρκικά νησιά Ίμβρος, Τένεδος και τις περιοχές των Στενών (Δαρδανέλια), μέσα από μια ξεχωριστή Σύμβαση που ήταν προσαρτημένη στη Συνθήκη της Λωζάνης.

Συνθήκη του Μοντρέ (1936)
Η Συνθήκη του Μοντρέ αντικατέστησε τη Σύμβαση της Λωζάνης για τα Στενά (Δαρδανέλια). Στο προοίμιό της αναφέρεται ξεκάθαρα ότι η νέα συνθήκη υποκαθιστά στο σύνολό της τη Σύμβαση του 1923. Κατάργησε τους περιορισμούς αποστρατικοποίησης για τη Λήμνο και τη Σαμοθράκη, όπως και για την Ίμβρο, την Τένεδο και τα Δαρδανέλια, επιτρέποντας στην Ελλάδα και την Τουρκία να τοποθετήσουν στρατεύματα.

Κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων του 1936, ο τότε Υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, Ρουστού Αράς, είχε δηλώσει επίσημα στην Τουρκική Εθνοσυνέλευση ότι η Τουρκία αναγνωρίζει το δικαίωμα της Ελλάδας να στρατιωτικοποιήσει τη Λήμνο και τη Σαμοθράκη, ως αντίβαρο στο δικαίωμα που κέρδισε η Τουρκία να εξοπλίσει τα Στενά. Αυτό επιβεβαιώθηκε και με επίσημη επιστολή του Τούρκου πρέσβη στην Αθήνα το 1936.

Παρά τα ιστορικά έγγραφα, η Τουρκία από τη δεκαετία του 1970 και μετά άλλαξε στάση, υποστηρίζοντας ότι η Συνθήκη του Μοντρέ αφορούσε μόνο τα Δαρδανέλια και τα Τουρκικά νησιά και όχι τη Λήμνο και τη Σαμοθράκη!

Συνθήκη Ειρήνης των Παρισίων (1947)
Αφορά τα Δωδεκάνησα, τα οποία παραχωρήθηκαν στην Ελλάδα από την Ιταλία με καθεστώς πλήρους κυριαρχίας.
Στο Άρθρο 14 προβλέπεται ρητά ότι τα νησιά αυτά πρέπει να παραμείνουν αποστρατιωτικοποιημένα.
Στο άρθρο 14 δεν προβλέπεται καμία αμφισβήτηση, ρήτρα ανατροπής ή απώλεια της Ελληνικής κυριαρχίας των Δωδεκανήσων σε περίπτωση στρατιωτικοποίησής τους.

Στο Διεθνές Δίκαιο, η μεταβίβαση εδαφικής κυριαρχίας με Διεθνή Συνθήκη είναι οριστική και αμετάκλητη, εκτός αν η ίδια η Συνθήκη ορίζει ρητά το αντίθετο (διαλυτική αίρεση). Στη Συνθήκη των Παρισίων δεν υπάρχει απολύτως καμία διάταξη που να συνδέει την τήρηση της αποστρατιωτικοποίησης με τη διατήρηση της κυριαρχίας.

Η Τουρκία δεν υπήρξε συμβαλλόμενο μέρος (υπογράφων) στη Συνθήκη των Παρισίων του 1947, καθώς ήταν διμερής συμφωνία μεταξύ των νικητών Συμμάχων και της ηττημένης Ιταλίας. Σύμφωνα με το Άρθρο 34 της Σύμβασης της Βιέννης για το Δίκαιο των Συνθηκών, μια συνθήκη δεν δημιουργεί υποχρεώσεις ή δικαιώματα σε τρίτα κράτη (res inter alios acta). Συνεπώς, η Τουρκία δεν νομιμοποιείται νομικά ούτε να επικαλείται τη Συνθήκη, ούτε να εγείρει αξιώσεις βάσει αυτής.

Η πρόβλεψη περί αποστρατιωτικοποίησης υπερκεράζεται νομικά από το Άρθρο 51 του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ, το οποίο κατοχυρώνει το φυσικό και εγγενές δικαίωμα κάθε κράτους στην νόμιμη αυτοάμυνα έναντι απειλής, δικαιολογώντας πλήρως την αμυντική θωράκιση των νησιών του Αιγαίου λόγω της διαχρονικής παρουσίας της τουρκικής «Στρατιάς του Αιγαίου» ακριβώς απέναντι από τα ελληνικά εδάφη.

Η σύνδεση της κυριαρχίας με την αποστρατιωτικοποίηση αποτελεί αποκλειστικά πολιτικό αφήγημα και αυθαίρετη ερμηνεία της Άγκυρας, η οποία στερείται οποιασδήποτε βάσης στο κείμενο της Συνθήκης ή στο Διεθνές Δίκαιο.

Το Άρθρο 13 της Συνθήκης της Λωζάνης (1923) ρυθμίζει ειδικά το καθεστώς για τέσσερα μεγάλα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου: τη Λέσβο, τη Χίο, τη Σάμο και την Ικαρία. Σκοπός του άρθρου, όπως αναφέρεται ρητά στην εισαγωγή του, είναι η «διασφάλιση της διατήρησης της ειρήνης». Για τον σκοπό αυτό, επιβάλλει στην ελληνική κυβέρνηση τρεις συγκεκριμένους περιορισμούς:
1. Απαγόρευση Ναυτικών Βάσεων & Οχυρώσεων: Στα νησιά αυτά απαγορεύεται να ιδρυθεί οποιαδήποτε ναυτική βάση ή να ανεγερθεί οποιοδήποτε οχυρωματικό έργο. 
2. Περιορισμός Στρατιωτικών Πτήσεων: Απαγορεύεται στα ελληνικά στρατιωτικά αεροσκάφη να πετούν πάνω από τα εδάφη της ακτής της Ανατολίας (Τουρκία). Αντίστοιχα, απαγορεύεται και στα τουρκικά στρατιωτικά αεροσκάφη να πετούν πάνω από τα συγκεκριμένα ελληνικά νησιά. 
3. Περιορισμός Στρατιωτικών Δυνάμεων: Οι ελληνικές στρατιωτικές δυνάμεις στα νησιά αυτά πρέπει να περιορίζονται στον συνήθη αριθμό των ατόμων που καλούνται για τη στρατιωτική τους θητεία (και οι οποίοι εκπαιδεύονται επί τόπου). Επίσης, επιτρέπεται η παρουσία δυνάμεων χωροφυλακής και αστυνομίας, σε αναλογία με αυτές που υπάρχουν στην υπόλοιπη ελληνική επικράτεια.

Το Άρθρο 13 δεν επιβάλλει πλήρη αποστρατιωτικοποίηση, καθώς επιτρέπει ρητά τη διατήρηση στρατιωτικών δυνάμεων για τη συνήθη θητεία, καθώς και δυνάμεων ασφαλείας. 

Η Ελλάδα επισημαίνει ότι οι περιορισμοί αυτοί αφορούν μόνο την επιθετική διάταξη (ναυτικές βάσεις/οχυρά) και ότι διατηρεί το νόμιμο δικαίωμα της αμυντικής προπαρασκευής βάσει του Άρθρου 51 του Χάρτη του ΟΗΕ για την αυτοάμυνα, λόγω της απειλής (Στρατιά του Αιγαίου, αποβατικός στόλος στην απέναντι ακτή). 

Η Τουρκία, ερμηνεύει τη διάταξη ως υποχρέωση για καθεστώς εκτεταμένης αποστρατιωτικοποίησης και υποστηρίζει ότι η παρουσία μονάδων στρατού παραβιάζει τη Συνθήκη.

Η Ελλάδα έχει απέναντί της μια τεράστια Τουρκική στρατιά, η οποία στοχεύει με επιθετικό τρόπο τα νησιά του αιγαίου. Η «στρατιά του Αιγαίου» διαθέτει τον μεγαλύτερο αποβατικό στόλο στην Ευρώπη.

Σύμφωνα με ανοιχτές πηγές, η Τουρκία διαθέτει στην Μικρά Ασία:
▪ βαριές μηχανοκίνητες ταξιαρχίες πεζικού 
▪ τεθωρακισμένες ταξιαρχίες 
▪ ταξιαρχίες και συντάγματα πυροβολικού 
▪ μονάδες πυραυλικού πυροβολικού μεγάλου βεληνεκούς και βαλλιστικών πυραύλων 
▪ αμφίβιο αποβατικό στόλο 
▪ αμφίβιες ταξιαρχίες πεζοναυτών 
▪ αερομεταφερόμενες ταξιαρχίες ειδικών δυνάμεων 
▪ μαχητικά αεροσκάφη, μονάδες UAV/UCAV και υποστηρικτικές αεροπορικές βάσεις 
▪ ναυτική αεροπορία και ελικόπτερα 
▪ πολυεπίπεδα δίκτυα αεράμυνας και ραντάρ 
▪ στην Ίμβρο, έχει εγκατασταθεί επιθετική ταξιαρχία πεζοναυτών, δύναμης 6000 ανδρών

Αυτές οι δυνάμεις εκπαιδεύονται για συνδυασμένες επιχειρήσεις, αμφίβιες και αεροπορικές επιθέσεις, συμπεριλαμβανομένων σεναρίων που αφορούν την κατάληψη νησιών. 

Σε ποια νησιά στοχεύει να επιτεθεί για να τα καταλάβει η Τουρκία; 
Τις Βαλεαρίδες νήσους; Την Σαρδηνία; Την Κορσική; Την Μάλτα;
Το μόνο βέβαιο είναι ότι το 1974 κατέλαβε το 37% της Κύπρου και αρνείται να αποχωρήσει.

Υπολογίζεται ότι στα παράλια της Μικράς Ασίας και μέχρι περίπου τον 30 (τριακοστό) Μεσημβρινό, υπάρχουν 125 με 160 χιλιάδες Τούρκοι στρατιώτες, 500-600 άρματα μάχης, άνω των 1000 ειδικών οχημάτων, 280-380 αυτοκινούμενα πυροβόλα, 40-80 πολλαπλοί εκτοξευτές πυραύλων, 110-150 μαχητικά αεροσκάφη και 40-70 ελικόπτερα.

Από την στιγμή που τα νησιά του Αιγαίου απειλούνται ευθέως από την Τουρκία με casus belli (αιτία πολέμου) σε περίπτωση που η Ελλάδα επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα από 6 σε 12 ναυτικά μίλια, σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο για τις θάλασσες, η Ελλάδα οφείλει να τα εξοπλίσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, για λόγους άμυνας.

Το CosmoStatus με άρθρο του (διαβάστε ΕΔΩ) ως αντιστάθμισμα στις παράλογες Τουρκικές απαιτήσεις για αποστρατιωτικοποίηση των νησιών του Αιγαίου, έχει ζητήσει να τεθεί θέμα αποστρατιωτικοποίησης της Μικράς Ασίας μέχρι τον 30 (τριακοστό) Μεσημβρινό, επειδή ο στρατιωτικός αυτός όγκος απειλεί την εδαφική ακεραιότητα των νησιών του Αιγαίου Πελάγους που αποτελούν έδαφος και της ΕΕ.

Αναπαραγωγή του άρθρου μπορεί να γίνει μόνο με ευδιάκριτη αναφορά στην πηγή CosmoStatus και χρήση live link