Shay Gal: ο Τουρκικός αναθεωρητισμός πρέπει να ανακοπεί

Ο Ισραηλινός αναλυτής (και όχι μόνο) Shay Gal παραχώρησε μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη στον Γιώργο Χαρβαλιά και την εφημερίδα Δημοκρατία.

Στην συνέντευξη αυτή ο Shay Gal είπε αλήθειες που δυστυχώς η ελίτ που κυβερνά την Ελλάδα με την καθοδήγηση του ΕΛΙΑΜΕΠ φοβάται να εκστομίσει, λες και αν ειπωθεί η αλήθεια, θα ενοχληθεί η Τουρκία με τρόπο ανεπανόρθωτο ή θα μας κάνει «ντα».

Η Τουρκία είναι μια χώρα που προκαλεί ως εκεί που «την παίρνει». Εκλαμβάνει την υπομονή της Ελλάδας ως αδυναμία. Γι’ αυτό και θα πρέπει να βλέπει άμεσα επί του πεδίου την Ελληνική απάντηση σε κάθε αναθεωρητική ρητορική και σε κάθε αμφισβήτηση της Ελληνικής κυριαρχίας. Η Ελληνική υποχωρητικότητα θα πρέπει επιτέλους να σταματήσει.

Ας δούμε τα κυριότερα σημεία της πολύ ενδιαφέρουσας συνέντευξης του Shay Gal στον Γιώργο Χαρβαλιά και την εφημερίδα Δημοκρατία.

Η Ελλάδα έχει αποφύγει τον πόλεμο από το 1974. Όμως η αποφυγή του πολέμου δεν είναι το ίδιο με την αποτροπή του πολέμου. Όταν η αυτοσυγκράτηση μετατρέπεται σε προβλεψιμότητα, η Άγκυρα τη διαβάζει σαν πράσινο φως για την επιθετικότητά της.

Μια σοβαρή συμμαχία δεν είναι μηχανισμός πρόκλησης πολέμου. Είναι εργαλείο αποτροπής. Και ο φόβος της Άγκυρας απέναντι σε μια τέτοια συμμαχία είναι δικαιολογημένος. […] Η αποτροπή αρχίζει όταν η Τουρκία κατανοήσει ότι η Κύπρος, η Ελλάδα και το Ισραήλ δεν αποτελούν πλέον τρεις ξεχωριστές περιπτώσεις. Έτσι αποτρέπεται ο πόλεμος πριν καν προκληθεί.

Η Τουρκική κατοχή της βόρειας Κύπρου αποτελεί ήδη ζήτημα για το Ισραήλ. Η Ιερουσαλήμ γνωρίζει καλά τι έχει μεταφέρει η Άγκυρα εκεί και σε τι απειλή θα μπορούσε να εξελιχθεί. Γιατί προσφέρει στρατηγικό βάθος, υποδομές drones, κάλυψη πληροφοριών, ναυτική επιρροή, σκιώδη χρηματοοικονομικά δίκτυα, δίκτυα της Χαμάς και ένα Τουρκικό προπύργιο απέναντι στην περίμετρο ενεργειακής ασφάλειας του Ισραήλ. Για χρόνια το Ισραήλ αντιμετώπιζε τη βόρεια Κύπρο ως Κυπριακό ή Ελληνικό ζήτημα. Αυτή η ανάγνωση έχει τελειώσει. [...] Η Άγκυρα, λοιπόν, θα πρέπει να μελετήσει πολύ προσεκτικά τα Ισραηλινά πλήγματα κατά του Ιράν τον Ιούνιο του 2025 και τον Φεβρουάριο του 2026.

Η Τουρκία είναι το νέο Ιράν. Όχι ως πιστό αντίγραφο, αλλά ως μέθοδος άσκησης γεωπολιτικής επιρροής: πίεση, πληρεξούσιοι, πύραυλοι, drones, Χαμάς, στρατηγικό βάθος και ιδεολογικός πόλεμος, αυτή τη φορά όμως με κάλυψη του ΝΑΤΟ, πρόσβαση στην Ευρώπη και ισχυρότερη βιομηχανική βάση. Το Ιράν έχτισε έναν άξονα έξω από το δυτικό σύστημα. Η Τουρκία χτίζει έναν από μέσα. Μια δομή διοίκησης της Χαμάς στην Κωνσταντινούπολη δεν αποτελεί συστατικό του ΝΑΤΟ.
Το Άρθρο 5 δεν γράφτηκε για να προστατεύει τη Χαμάς. Αν το Τουρκικό έδαφος μετατραπεί σε επιχειρησιακό καταφύγιο δυνάμεων εχθρικών προς το Ισραήλ, δεν θα περάσει απαρατήρητο. Το ΝΑΤΟ δεν δίνει ασυλία στην τρομοκρατία. Επομένως μία άμεση σύγκρουση δεν θεωρείται πλέον αδιανόητη. Αν η Άγκυρα περάσει από την ατμόσφαιρα εχθρότητας στην επιχειρησιακή απειλή, το Ισραήλ θα αναλάβει δράση. Για την Ελλάδα, αυτό δεν αποτελεί ευκαιρία για πόλεμο. Αποτελεί ευκαιρία για ηγεσία. Η Ελλάδα μπορεί να εξελιχθεί σε πυλώνα της νότιας δημοκρατικής γραμμής – το κράτος που κατανόησε την Τουρκική περίμετρο προτού οι άλλοι τολμήσουν καν να την κατονομάσουν.

Το Ακουγιου βασίζεται στο μοντέλο της Rosatom «κατασκευή-ιδιοκτησία-λειτουργία»: Ρωσικό κεφάλαιο, ιδιοκτησία, καύσιμα, επιχειρησιακός έλεγχος και μοχλοί επιρροής πάνω σε Τουρκικό έδαφος, εντός του ΝΑΤΟ, στις ακτές της Ανατολικής Μεσογείου.
Αυτό δεν είναι βοήθεια. Είναι στρατηγική εγκατάσταση. Ο Ερντογάν έχει ήδη απειλήσει την Αθήνα με πυραύλους. Η Τουρκία αναπτύσσει βαλλιστικές δυνατότητες. Προσθέστε Ρωσικές πυρηνικές υποδομές, καταφύγιο για τη Χαμάς και στρατηγική φιλοδοξία και το όριο παύει πλέον να είναι θεωρητικό. 
Το Ιράν έκρυψε τον εμπλουτισμό, τους πυραύλους και τα δίκτυα πίσω από τη γλώσσα των δικαιωμάτων. Το Ισραήλ διάβασε σωστά το όριο. Όταν αυτό ξεπεράστηκε, το προστατευτικό πέπλο δέχθηκε πλήγμα. 
Η Άγκυρα, ξαναλέω, θα πρέπει να μελετήσει αυτό το μάθημα. Μια πυρηνική Τουρκία δεν θα ήταν μια «κανονική» Τουρκία με αντιδραστήρες. Θα ήταν ένα Ιράν με κάλυψη του ΝΑΤΟ, πρόσβαση στην Ευρώπη και καλύτερη γεωγραφική θέση.

Προσέξτε: Η «Γαλάζια Πατρίδα» δεν είναι ναυτικό δόγμα. Είναι μια αρχιτεκτονική ελέγχου. Η Άγκυρα παρουσιάζει τη «θαλάσσια ζώνη ειδικού καθεστώτος» ως Δίκαιο. Είναι ο «Νόμος της Περιμέτρου»: παράνομη χαρτογραφία που μετατρέπεται σε διοικητική εξουσία και αυτή η εξουσία σε εντολές που εκτείνονται στον Εύξεινο Πόντο, στο Αιγαίο και στην ανατολική Μεσόγειο.
Ένα κράτος εκτός της UNCLOS δεν μπορεί να νομοθετεί για τις θάλασσες. Δεν γίνεται η Τουρκία από τη μία να απορρίπτει το Δίκαιο της Θάλασσας και έπειτα να επιβάλλει ένα θαλάσσιο καθεστώς κατασκευασμένο από την ίδια, στην Ευρώπη, στο ΝΑΤΟ και στους γείτονές της. 
Το Αιγαίο δεν είναι Τουρκικός διοικητικός χώρος. Η ανατολική Μεσόγειος δεν είναι παράρτημα της Άγκυρας. Ούτε ο Εύξεινος Πόντος. Δεν είναι δυνατόν κάθε θάλασσα γύρω από την Τουρκία να αποτελεί Τουρκική ζώνη διοίκησης.
Μετά το τουρκολιβυκό μνημόνιο, το κόστος δεν ήταν αρκετά υψηλό. Η Άγκυρα έμαθε ότι η παράνομη χαρτογραφία μπορούσε να επιβιώσει. Τώρα θέλει αυτή η χαρτογραφία να κυβερνά. Αυτό δεν αποτελεί Ελληνικό ζήτημα. Είναι μια ευρωπαϊκή, νατοϊκή και διεθνής δοκιμασία: αν ένα κράτος μπορεί να «ξεπλύνει» την αυθαίρετη θαλάσσια οριοθέτηση μέσω εσωτερικής νομοθεσίας και στη συνέχεια να αποστείλει πλοία για να την επιβάλει, θα ήταν σαν ο κόσμος ολόκληρος να υπαγόταν στο Κοινοβούλιο της Άγκυρας.
Απέναντι στον «Νόμο της Περιμέτρου» η απάντηση δεν είναι η διαμαρτυρία. Είναι μια αντίθετη περίμετρος που η Τουρκία δεν έχει ακόμη συναντήσει: νομική, ναυτική, διπλωματική, οικονομική – και επιχειρησιακή. 
Αν η Τουρκία επιχειρήσει να μεταφέρει τις μεγαλοϊδεατικές φαντασιώσεις της στη θάλασσα, δεν θα πρέπει να βρει απέναντι μία επιστολή διαμαρτυρίας, αλλά πραγματικό κόστος. 
Ο Τουρκικός αναθεωρητισμός πρέπει να ανακοπεί προτού μετατραπεί σε γεωγραφία.

Αναπαραγωγή του άρθρου μπορεί να γίνει μόνο με ευδιάκριτη αναφορά στην πηγή CosmoStatus και χρήση live link