Οι πρόσφατες ταραχές στη Γαλλία αναφέρονται κυρίως ως εξέγερση μαθητών λυκείου, η οποία πηγάζει από την επιδείνωση των συνθηκών, τον υπερπληθυσμό και την έλλειψη προσωπικού στα γαλλικά λύκεια. Αυτή η παρουσίαση είναι σε μεγάλο βαθμό ανακριβής.
Του Guy Millière για το Gatestone Institute
Μετάφραση CosmoStatus
Αν και οι μαθητές παρακινήθηκαν από ορισμένους ταραχοποιούς να εκφράσουν τα παράπονά τους, πολιτικοί ηγέτες —κυρίως από τον πολιτικό χώρο της Αριστεράς— παρενέβησαν αμέσως, προτρέποντάς τους να προχωρήσουν παραπέρα και να καταφύγουν στη βία.
Πολλοί μαθητές, όπως φαίνεται, δεν χρειάστηκαν ιδιαίτερη παρότρυνση. Ειδοποιημένοι μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, ακτιβιστές που συνδέονται με το εργατικό κίνημα, καθώς και μέλη μουσουλμανικών συμμοριών από τα προάστια, ενώθηκαν μαζί τους.
Κάδοι απορριμμάτων παραδόθηκαν στις φλόγες, ενώ ακολούθησαν και σχολικά κτίρια. Οι πυροσβέστες που έφταναν στο σημείο για να σβήσουν τις πυρκαγιές δέχθηκαν επιθέσεις, όπως και αστυνομικοί. Αστυνομικά οχήματα, καθώς και ένα πυροσβεστικό όχημα, πυρπολήθηκαν. Εκπαιδευτικοί δέχθηκαν επιθέσεις, ενώ σε τουλάχιστον μία περίπτωση, κάποιοι τους περιέλουσαν με βενζίνη. Περισσότεροι από 700 αστυνομικοί τραυματίστηκαν —ορισμένοι σοβαρά—, όπως και πάνω από 100 εκπαιδευτικοί και σχολικοί αξιωματούχοι.
Τα γεγονότα αυτά δεν ήταν τυχαία. Οι διαδηλώσεις τροφοδοτήθηκαν από την άμεση εμπλοκή του κύριου αριστερού κόμματος της Γαλλίας, του La France Insoumise (Ανυπότακτη Γαλλία). Σχεδόν όλοι οι πολιτικοί ηγέτες που προέτρεψαν τους μαθητές να κλιμακώσουν τη δράση τους ήταν μέλη της «Ανυπότακτης Γαλλίας» — μια «σύμπτωση» που δεν θα έπρεπε να προκαλεί καμία έκπληξη.
Ο ιδρυτής και ηγέτης της «Ανυπότακτης Γαλλίας», Ζαν-Λικ Μελανσόν, είναι τροτσκιστής, ο οποίος από τα νιάτα του ακόμη είχε υιοθετήσει την έννοια της «διαρκούς επανάστασης». Αφού υπήρξε μέλος της Διεθνιστικής Κομμουνιστικής Οργάνωσης (του γαλλικού τμήματος της Τέταρτης Διεθνούς), εντάχθηκε στην αριστερή πτέρυγα του Σοσιαλιστικού Κόμματος της Γαλλίας. Η κίνηση αυτή του επέτρεψε να εκλεγεί βουλευτής, ενώ από τον Ιούνιο του 2001 έως τον Μάιο του 2022 διετέλεσε ακόμη και υπουργός σε αριστερή κυβέρνηση. Το 2008 αποχώρησε από το Σοσιαλιστικό Κόμμα για να συσπειρώσει γύρω του τους άλλους τροτσκιστές και να δημιουργήσει ένα ακόμη πιο ριζοσπαστικό κίνημα, το Κόμμα της Αριστεράς (Parti de Gauche).
Το 2016, ίδρυσε την «Ανυπότακτη Γαλλία». Από τότε, προωθεί αδιάκοπα το μίσος κατά της αστυνομίας, δηλώνει επανειλημμένα σε δημόσιες συγκεντρώσεις ότι οι αστυνομικοί είναι δολοφόνοι και χρησιμοποιεί το σύνθημα «η αστυνομία σκοτώνει». Έχει ταχθεί στο πλευρό ομάδων που επιδίδονται στη βία και άνοιξε τον δρόμο για να εκλεγεί βουλευτής ο Raphaël Arnault — ιδρυτής της «Νεαρής Φρουράς» (The Young Guard), μίας από τις κυριότερες αντιφασιστικές (Antifa) οργανώσεις στη Γαλλία. Η «Νεαρή Φρουρά» υποκινεί τη βία και έχει επιτεθεί σε άτομα που τα μέλη της θεωρούνται «δεξιοί».
Στις 12 Φεβρουαρίου 2026, στη Λυών, αρκετά μέλη της οργάνωσης ξυλοκόπησαν μέχρι θανάτου έναν νεαρό συντηρητικό Καθολικό, τον Quentin Deranque. Δύο κοινοβουλευτικοί συνεργάτες του Raphaël Arnault, ο Jacques-Elie Favrot και ο Adrien Besseyre, κατηγορήθηκαν για ανθρωποκτονία από πρόθεση και προφυλακίστηκαν.
Ο Μελανσόν, με την πάροδο των ετών, δεν έχει κρύψει την επιθυμία του για μια ριζική μεταμόρφωση της Γαλλίας. Υποστηρίζει τον εξισλαμισμό της χώρας και προωθεί τη «μεγάλη αντικατάσταση» του γηγενούς γαλλικού πληθυσμού από ένα νέο δημογραφικό στοιχείο προερχόμενο από τον μουσουλμανικό κόσμο, το οποίο θα αποτελούσε αυτό που ο ίδιος αποκαλεί «νέα Γαλλία». Έχει αναπτύξει δεσμούς με ισλαμιστές και «φιλοπαλαιστινιακά» κινήματα.
Στρατολόγησε τη Rima Hassan, μια νεαρή γυναίκα γεννημένη στη Συρία, παλαιστινιακής και κουρδικής καταγωγής, η οποία εμφανίζεται συχνά στο πλευρό του φορώντας κεφίγια — το παλαιστινιακό κάλυμμα κεφαλής που έγινε ευρέως γνωστό από τον εκλιπόντα Παλαιστίνιο τρομοκράτη ηγέτη, Yasser Arafat. Η ίδια υποστηρίζει τη Χαμάς —την ισλαμιστική τρομοκρατική οργάνωση που υποστηρίζεται από το Ιράν— χαρακτηρίζοντας τις ενέργειές της «νόμιμες» και επικαλούμενη το «δικαίωμά της στον ένοπλο αγώνα». Η Hassan μιλά σε λύκεια και πανεπιστήμια, όπου καλλιεργεί το μίσος κατά του Ισραήλ και των Εβραίων.
Οι ηγέτες του κόμματος «Ανυπότακτη Γαλλία» (France Unbowed) γενικά δεν κρύβουν ότι συμμερίζονται τις απόψεις της. Πράγματι, η «Ανυπότακτη Γαλλία» είναι το μοναδικό μεγάλο γαλλικό κόμμα του οποίου οι ηγέτες έχουν αρνηθεί να χαρακτηρίσουν τη Χαμάς ως τρομοκρατική οργάνωση.
Με τον αντισημιτισμό να είναι ευρέως διαδεδομένος μεταξύ των νεαρών Μουσουλμάνων που ζουν στις 751 «απαγορευμένες ζώνες» («no-go zones») της Γαλλίας —προαστιακούς θύλακες όπου η αστυνομία δεν τολμά πλέον να εισέλθει και όπου κυριαρχούν μουσουλμανικές συμμορίες και ριζοσπάστες ιμάμηδες— ο Μελανσόν, όπως και άλλα στελέχη του κόμματός του, προβαίνει πλέον δημόσια σε αντισημιτικές δηλώσεις.
Ο Μελανσόν έχει θέσει υποψηφιότητα για την προεδρία τρεις φορές, συγκεντρώνοντας κάθε φορά περίπου το 20% των ψήφων — κυρίως χάρη στην εξασφάλιση ενός εξαιρετικά υψηλού ποσοστού της μουσουλμανικής ψήφου (69% το 2022) και σκοπεύει να θέσει ξανά υποψηφιότητα στις προεδρικές εκλογές του 2027. Αν και πιθανότατα αντιλαμβάνεται ότι δεν θα κερδίσει, φαίνεται πως σκοπεύει να αξιοποιήσει την προεκλογική εκστρατεία για να κινητοποιήσει τους υποστηρικτές του.
Υπό αυτό το πρίσμα θα πρέπει, κατά πάσα πιθανότητα, να εξεταστούν και οι πρόσφατες ταραχές. Αν και οι ταραχές ξεκίνησαν από μαθητές λυκείου, γρήγορα μετεξελίχθηκαν σε κάτι ριζικά διαφορετικό. Οι μαθητές λυκείου που διεκδικούν καλύτερες εκπαιδευτικές συνθήκες δεν έχουν κανέναν λόγο να κυματίζουν παλαιστινιακές σημαίες, να φωνάζουν συνθήματα όπως «Ελεύθερη Παλαιστίνη» ή «Είμαστε παιδιά της Γάζας», ούτε να γράφουν στους τοίχους «7η Οκτωβρίου: Ημέρα Γιορτής».
Στις πρόσφατες ταραχές ήταν εμφανές ένα βαθύ, έντονο μίσος απέναντι στο κατεστημένο. Αν και στο πρόσφατο παρελθόν δολοφονήθηκαν δύο εκπαιδευτικοί δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης — Ο Samuel Paty αποκεφαλίστηκε το 2020, ενώ στον Dominique Bernard έκοψαν τον λαιμό το 2023 — ήταν η πρώτη φορά στη Γαλλία που τόσοι πολλοί αστυνομικοί, εκπαιδευτικοί και πυροσβέστες, καθώς και πυροσβεστικά οχήματα, δέχθηκαν επίθεση κατά τη διάρκεια ταραχών.
Οι ταραχοποιοί εκφράζουν την υποστήριξή τους όχι μόνο στην Παλαιστίνη, αλλά και στην ισλαμική τρομοκρατία. Πολλοί φώναζαν επανειλημμένα το όνομα του Mohammed Merah — του δολοφόνου παιδιών Εβραίων και ενός ραβίνου στο σχολείο Ozar Hatorah στην Τουλούζη το 2012.
Σε μια εκκλησία που δέχθηκε εισβολή στο Soullans, ένα μικρό χωριό στη δυτική Γαλλία, μια ομάδα νεαρών Μουσουλμάνων και αριστερών έπαιξε ένα τραγούδι ενός ράπερ που εξυμνούσε τόσο τον Mohammed Merah όσο και τον Salah Abdeslam, τον μοναδικό επιζώντα τρομοκράτη από την επίθεση του 2015 στον συναυλιακό χώρο Bataclan και σε καφέ στο Παρίσι.
Ο Μελανσόν αντί να αποκηρύξει τους βουλευτές του κόμματός του που υποκίνησαν τη βία, αρκέστηκε να δηλώσει ότι απαιτείται «πειθαρχία μάχης».
Πολλά αριστερά και ισλαμιστικά κινήματα, ωστόσο, φαίνεται πως είδαν μια ευκαιρία να ρίξουν λάδι στη φωτιά. Ο Πρόεδρος της Γαλλίας, Emmanuel Macron, παρέμεινε ουσιαστικά σιωπηλός σχετικά με τις ταραχές. Ανέφερε, ωστόσο, ότι η αντίδραση της αστυνομίας ήταν υπερβολικά «σκληρή και στερούμενη ενσυναίσθησης» — προκαλώντας την οργή πολλών αστυνομικών.
«Ο Macron είναι δειλός», δήλωσε ο βουλευτής του κόμματος «Εθνική Συσπείρωση» (National Rally), Matthieu Vallet —ο οποίος υπήρξε και ο ίδιος αστυνομικός—, προσθέτοντας: «τρέμει από τον φόβο του». Ο Vallet υπενθύμισε ότι ο Macron είχε επιδείξει την ίδια στάση όταν ξέσπασαν ταραχές σε όλη τη Γαλλία μετά τον θάνατο ενός νεαρού εγκληματία, του Nahel Merzouk, καθώς και πιο πρόσφατα, όταν μουσουλμανικές συμμορίες από τα προάστια εισέβαλαν στο Παρίσι, λεηλατώντας τραπεζικά υποκαταστήματα, εστιατόρια και καταστήματα κατά τη διάρκεια του πρόσφατου Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου. Η γαλλική κυβέρνηση εμφανίστηκε, στην ουσία, ανήμπορη και αδύναμη.
Ο Sébastien Lecornu, αγνοώντας επιμελώς τον εξεγερσιακό και ισλαμικό χαρακτήρα των ταραχών, απηύθυνε έκκληση για «δημοκρατικό διάλογο» στα λύκεια. Δεν κατονόμασε το κόμμα «Ανυπότακτη Γαλλία» (France Unbowed), ούτε καν το κατήγγειλε. Οι μόνοι ηγέτες που επεσήμαναν ότι τα γεγονότα αποτελούσαν, κατά κύριο λόγο, μια ισλαμιστική και αριστερή εξέγερση, ήταν εκείνοι από το κόμμα «Εθνική Συσπείρωση» (Rassemblement National) της Μαρίν Λε Πεν, καθώς και ορισμένοι άλλοι πολιτικοί που πρόσκεινται στη δεξιά.
Η ευρωβουλευτής Μαριόν Μαρεσάλ δήλωσε ότι βρίσκεται σε εξέλιξη ένα «ισλαμιστικό πνεύμα εκδίκησης». Εκδίκησης για ποιο λόγο; Μήπως επειδή οι Γάλλοι υποδέχθηκαν ισλαμιστές στη χώρα τους και «έλουσαν» τους μετανάστες με παροχές;
Τα κυρίαρχα γαλλικά μέσα ενημέρωσης δεν πρόβαλαν το σύνολο του οπτικού υλικού από τις ταραχές. Αντιθέτως, επέμειναν να παρουσιάζουν την αναταραχή ως ένα κίνημα μαθητών λυκείου, υποβαθμίζοντας παράλληλα τις ισλαμιστικές και αριστερές διαστάσεις των γεγονότων.
Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι ένα μεγάλο μέρος των Γάλλων πολιτών αντιλαμβάνεται πως η Γαλλία δεν είναι μόνο οικονομικά και δημοσιονομικά κατεστραμμένη, αλλά βρίσκεται και στο χείλος του χάους. Οι πολίτες αυτοί ανησυχούν έντονα για το μέλλον της χώρας και ελπίζουν σε μια βαθιά πολιτική αλλαγή. Όλες οι δημοσκοπήσεις εξακολουθούν να δείχνουν ότι η Λε Πεν έχει σοβαρές πιθανότητες να κερδίσει τις προεδρικές εκλογές που πρόκειται να διεξαχθούν στη Γαλλία σε 6 μήνες.
Ειδικοί σε θέματα ασφαλείας προειδοποιούν ότι οι πρόσφατες ταραχές αποτελούν καμπανάκι κινδύνου, προμηνύοντας ενέργειες που ενδέχεται να αναλάβει η παράταξη «Ανυπότακτη Γαλλία» (La France Insoumise) —είτε πριν είτε κατά τη διάρκεια των προεδρικών εκλογών— προκειμένου να εμποδίσει τη νίκη της Λε Πεν ή, αν κερδίσει, να την αποτρέψει από το να αναλάβει τελικά την προεδρία.
Στη σημερινή Γαλλία, υπάρχουν ουσιαστικά δύο πληθυσμιακές ομάδες. Η μία, που είναι προσηλωμένη στον νόμο, την τάξη και την πολιτισμική ταυτότητα της Γαλλίας, παρακολουθεί αβοήθητη τη χώρα να βυθίζεται σε μια ολοένα και βαθύτερη καταστροφή. Η άλλη ομάδα —αυτή των «απαγορευμένων ζωνών» (no-go zones) και των ισλαμικών συνοικιών— συμμετέχει στις ταραχές και αντιπροσωπεύει τη «νέα Γαλλία» την οποία επικαλείται ο Μελανσόν.
Η αστυνομία, η οποία εκπροσωπεί τον νόμο και την τάξη, βρίσκεται αντιμέτωπη με μια κυβέρνηση και έναν πρόεδρο που μοιάζουν παράλυτοι μπροστά στα γεγονότα που εκτυλίσσονται. Οι βίαιοι αριστεροί και οι μουσουλμάνοι που συμμετέχουν στις ταραχές, καθώς και οι αριστεροί που τους στηρίζουν, έχουν αποθρασυνθεί σε μεγάλο βαθμό. Οι συμμορίες που ελέγχουν τις «απαγορευμένες ζώνες» —αλλά πλέον και συγκεκριμένες γειτονιές στο Παρίσι— διαθέτουν μεγάλες ποσότητες όπλων και φαίνεται πως βασίζονται όχι τόσο στη βελτίωση της εκπαίδευσης, όσο στη διακίνηση ναρκωτικών.
Την ίδια στιγμή, οι ταραχές στη Γαλλία έχουν αρχίσει να εξαπλώνονται στην υπόλοιπη Ευρώπη, φτάνοντας στο Βέλγιο, την Ελλάδα (σ.σ. στην Ελλάδα δεν έχουν σημειωθεί ταραχές εδώ και πολύ καιρό), την Ιταλία, την Ιρλανδία και την Αυστρία.
Πίσω από τις ταραχές στη Γαλλία, σύμφωνα με την ερευνήτρια δημοσιογράφο Asra Nomani, βρίσκονται «κομμουνιστές, συνδικάτα και ένα παγκόσμιο δίκτυο προπαγάνδας»:
«Από τη Γαλλία έως τις Ηνωμένες Πολιτείες, το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Βραζιλία, την Ελλάδα και την Ινδία, άτομα με μεγάλη οικονομική επιφάνεια αξιοποιούν τις σχολικές διαμαρτυρίες στη Γαλλία, μετατρέποντας μια εσωτερική διαμάχη για την εκπαίδευση σε πλατφόρμα για μια ευρύτερη πολιτική και ιδεολογική αντιπαράθεση...
Μέσα από μια ψηφιακή ανάλυση πλήθους ειδησεογραφικών άρθρων, αναρτήσεων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και δημόσιων δηλώσεων, το Fox News Digital εντόπισε 50 οργανώσεις που συνδέονται με το γαλλικό μαθητικό κίνημα διαμαρτυρίας και το ευρύτερο δίκτυο υποστηρικτών και διεθνών διαύλων προβολής του, αποκαλύπτοντας ένα οικοσύστημα ακτιβιστών που εκτείνεται πολύ πέρα από τους μαθητές που ξεκίνησαν τις διαδηλώσεις.
Από το δίκτυο των 50 ομάδων, οι 15 είναι μαθητικές ή νεανικές οργανώσεις, συμπεριλαμβανομένων αρκετών κομμουνιστικών νεολαιών και μιας Ένωση Μουσουλμάνων Φοιτητών. Οι υπόλοιπες 35 ομάδες ενηλίκων περιλαμβάνουν 12 εργατικά συνδικάτα, 8 κομμουνιστικές ή σοσιαλιστικές οργανώσεις, 5 ομάδες που ασχολούνται με διάφορα άλλα ζητήματα —από τη φορολογία και την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των γονέων, μέχρι τον περιβαλλοντικό ακτιβισμό, την οικονομική δικαιοσύνη, τα διεθνή μέσα ενημέρωσης και την οργάνωση της διασποράς—, 5 οργανώσεις για τα πολιτικά ή ανθρώπινα δικαιώματα, καθώς και 4 πολιτικά κόμματα, μεταξύ των οποίων το "La France Insoumise" (Ανυπότακτη Γαλλία) και το Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα.
Τέλος, υπάρχει μία ομάδα υποστήριξης της παλεστινιακής υπόθεσης, η οποία συμπληρώνει τη «κόκκινη-πράσινη» συμμαχία μεταξύ αριστερών και Μουσουλμάνων»...
«Αυτό που βλέπουμε εδώ είναι το ίδιο «κόκκινο-πράσινο» οικοσύστημα που προκαλεί προβλήματα σε κρίσιμες υποδομές της χώρας μας —όπως η Γέφυρα του Μπρούκλιν, οι πανεπιστημιουπόλεις και οι ακροάσεις στο Κογκρέσο» δήλωσε στο Fox News Digital ο Mike Gonzalez, ανώτερος ερευνητής στο Heritage Foundation...
«Το κομμουνιστικό «κόκκινο» και το ισλαμιστικό «πράσινο» δεν έχουν τίποτα κοινό, παρά μόνο έναν κοινό εχθρό: τη ιουδαιοχριστιανική, καπιταλιστική και ελεύθερη Δύση, υπό την ηγεσία των ΗΠΑ» είπε ο Gonzalez. «Στόχος τους είναι να μας διαλύσουν».
Αναπαραγωγή του άρθρου μπορεί να γίνει μόνο με ευδιάκριτη αναφορά στην πηγή CosmoStatus και χρήση live link
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου