Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2016

Νέο κύμα αποβιομηχάνισης στη χώρα με λουκέτα σε παραγωγικές μονάδες

Η αποβιομηχάνιση της Ελλάδας δεν είναι κάτι καινούριο. Ξεκίνησε πριν 15 χρόνια, μεθοδικά, ως απόφαση της τότε «εκσυγχρονιστικής» κυβέρνησης και συνεχίστηκε δυνατά εξαιτίας των μνημονίων και της οικονομικής κρίσης.

Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ την τραγική τηλεοπτική εικόνα απογευματινού δελτίου ειδήσεων, επί πρωθυπουργίας Κώστα Σημίτη (αυτού, της «ισχυρής» Ελλάδας), όπου ο Υπουργός Αλέκος Παπαδόπουλος ανήγγειλε την απόφαση της τότε κυβέρνησης για την αποβιομηχάνιση της Ελλάδας!

Η τότε κυβέρνηση των «εκσυγχρονιστών» είχε αποφασίσει πως είναι ασύμφορες οι βιομηχανίες στην Ελλάδα και η χώρα θα έπρεπε να στραφεί στον τομέα των υπηρεσιών. Τα αποτελέσματα της απόφασης αυτής, σε συνδυασμό με την υιοθέτηση του ευρώ (που μας επεβλήθη από τον «εκσυγχρονιστή» Κώστα Σημίτη), τα ζούμε τα τελευταία 6 χρόνια...

Σε άρθρο της η εφημερίδα Καθημερινή, επισημαίνει την ραγδαία αποβιομηχάνιση της χώρας που έχει οδηγήσει στο κλείσιμο περισσοτέρων από 18 παραγωγικών μονάδων την τελευταία πενταετία 2012-2016.

Τελευταίο κρούσμα της χρονιάς ήταν η διακοπή λειτουργίας του εργοστασίου Pepsico-ΗΒΗ στα Οινόφυτα Βοιωτίας στις 31 Οκτωβρίου 2016. 

Είχε προηγηθεί 2 μήνες νωρίτερα, στις 2 Αυγούστου 2016, το κλείσιμο του εργοστασίου της εισηγμένης συρματουργίας Λεβεντέρης, στη βιομηχανική περιοχή Βόλου.

Με μετριοπαθείς υπολογισμούς του ΣΕΒ, «για να εξισορροπήσουμε την τεράστια αποεπένδυση που έχει υποστεί η Ελληνική οικονομία τα τελευταία χρόνια, απαιτούνται επιπλέον επενδύσεις, πέραν όσων πραγματοποιούνται ετησίως, τουλάχιστον 100 δισεκατομμυρίων ευρώ μέχρι το 2022».

Σύμφωνα με τον πρόεδρο του ΣΕΒ Θεόδωρο Φέσσα, «τα 7 τελευταία χρόνια (2015-2009) της μεγάλης ύφεσης ο παραγωγικός ιστός της χώρας κυριολεκτικά αποδιαρθρώθηκε. Οι επενδύσεις μειώθηκαν κατά 62%, με τη μεταποίηση και τη βιομηχανική δραστηριότητα να πληρώνουν το κόστος της ύφεσης».

Από τις ιστορικές βιομηχανίες που έκλεισαν το εργοστάσιό τους το 2015 ήταν η χαρτοβιομηχανία Softex.
Πέρυσι το φθινόπωρο διέκοψε τη λειτουργία της η γραμμή παραγωγής χαρτιού της ΒΙΣ (συμφερόντων της οικογένειας Γιάννη Φιλίππου της ΦΑΓΕ), καθώς και το εργοστάσιο της ΙΜΑΣ, που έκλεισε τον Μάρτιο του 2015 στέλνοντας στην ανεργία 140 εργαζομένους.
Τον Ιούλιο του 2012 έκλεισε, υπό την πίεση των υπέρογκων χρεών, η Χαρτοποιία Θράκης (Diana) του Π. Ζερίτη, η οποία, εκτός από το εργοστάσιο στην Ξάνθη, είχε εγκαταστάσεις σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Ιωάννινα, Κοζάνη, Πάτρα και Ηράκλειο Κρήτης.
Έναν χρόνο μετά, τον Μάρτιο του 2013, έκλεισε από την SCA Hellas (πρώην Georgia Pacific) το εργοστάσιο της Delica στην Πάτρα.
Λουκέτο μπήκε στο εργοστάσιο της Χαλυβουργίας Ελλάδος στην Ελευσίνα, της οικογένειας Μάνεση, που παρέμενε κλειστό από το 2011, ωστόσο η οριστική απόφαση ελήφθη το 2014.
Από το 2014 σε καθεστώς εκκαθάρισης τέθηκε και η χαλυβουργία Hellenic Steel, θυγατρική της ιταλικής Ilva, η οποία έκλεισε οριστικά πέρυσι.
Το 2011 η Arcelor Mittal, ιδιοκτήτρια της Konti Steel, προχώρησε στο κλείσιμο του εργοστασίου στον Βόλο.
Τον Μάρτιο του 2013 η ΑΓΕΤ Ηρακλής προχώρησε στο κλείσιμο του εργοστασίου της Χαλκίδας.
Από το 2012 η Χαλυβουργική, της οικογένειας Αγγελόπουλου, προχώρησε σε εκ περιτροπής σβήσιμο της υψικαμίνου, ενώ το 2015 οριστικοποιήθηκε η απόφαση της εταιρείας να λειτουργήσει το ιστορικό εργοστάσιο μόνο ως ελασματουργείο.
Τον Νοέμβριο του 2013 οδηγήθηκε σε κλείσιμο το εργοστάσιο της Αλουμίλ στην Ξάνθη.
Το 2014 αποφασίστηκε η λύση της εταιρείας ΒΙΟΜΕΚ, που δραστηριοποιούνταν στις μεταλλικές κατασκευές πυλώνων μεταφοράς και διανομής ηλεκτρικής ενέργειας.
Από το 2014 ουσιαστικά κλειστό είναι και το εργοστάσιο των Ελληνικών Σωληνουργείων Χαλκίδας (πρώην Τσαούσογλου), που ανήκει στη Μηχανική της οικογένειας Εμφιετζόγλου.
Το 2014 ξεκίνησαν οι διαδικασίες εκκαθάρισης και για την Ηλεκτρομηχανική Κύμης, θυγατρική της ΕΑΣ (Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα), το εργοστάσιο της οποίας έχει επίσης σταματήσει να λειτουργεί.
Η Neoset δεν μπόρεσε να αντεπεξέλθει στον ισχυρό ανταγωνισμό και οδηγήθηκε σε πτώχευση τον Μάρτιο του 2014.
Το 2014, πτώχευσε και η Shelman, η οποία υπήρξε στην ακμή της η μεγαλύτερη βιομηχανία παραγωγής ξύλου στα Βαλκάνια.
Το 2013 οδηγήθηκε σε κλείσιμο η βιομηχανία τροφίμων Nutriart, πρώην Κατσέλη (αρτοποιία - ζαχαροπλαστική).
Το 2013 διέκοψε τη λειτουργία του το εργοστάσιο της καπνοβιομηχανίας Γεωργιάδη στη Θήβα, δίπλα στην Εθνική Οδό.

Αυτά είναι μόνο τα τρανταχτά ονόματα που έκλεισαν.
 

Υπάρχουν όμως και οι άλλες μεγάλες εταιρείες, που μετέφεραν τα εργοστάσιά τους εκτός Ελλάδας, κυρίως στη Βουλγαρία και την Βαρντάρσκα. Ο λόγος είναι η υψηλή φορολογία που ισχύει στην Ελλάδα.

Έτσι, χιλιάδες Έλληνες οδηγήθηκαν στην ανεργία, ενώ προοπτική εύρεσης εργασίας ΔΕΝ υπάρχει. Πως επομένως θα βγει η χώρα από την κρίση; Πως θα παραχθούν χρήματα για να πληρωθούν οι διεθνείς δανειστές;

Θα το επαναλάβουμε για ακόμη μία φορά: εάν δεν μειωθεί δραστικά η φορολογία των εταιρειών και των φυσικών προσώπων ώστε να καταστεί η χώρα φιλική στις επενδύσεις (το άνοιγμα παραγωγικών εργοστασίων), μείωση της ανεργίας και παραγωγή χρημάτων, ΔΕΝ θα υπάρξει.

Υπάρχει βέβαια και η περίπτωση του «τυπώματος» χρημάτων, αλλά αυτό προϋποθέτει εθνικό νόμισμα και όχι ευρώ…



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου